Fascinerend vind ik het dat het Universum geen ontkenning kent. Er simpelweg niet naar luistert. Het “niet” negeert. Maar daarmee zeg ik tegelijktijd dat het Universum er dus naar luistert. Boeken vol zijn hier over geschreven. De filosofie, die ook bestaansrecht heeft, heeft dit volledig omarmt en trachten te definiëren. Voor ieder wat wils. Gekmakend als je het mij vraagt.
Het niets bestaat niet. En tegelijktijd bestaat het daarmee dus. Het is bepaald als “het niets, wat is.” Al datgene waar je aan denkt, wordt het Universum in gekatapulteerd. Niet altijd meteen fysiek, tastbaar. Wel in gedachte. En we weten dat alles primair uit de creatieve kracht van je gedachten, je verbeeldingskracht ontstaat.
Als je je gedachten en gevoel als creatieve bron wilt aanwenden, vermijd dan zoveel mogelijk de ontkenning. “Ik wil niet dood” (opgevat door het puur onpersoonlijke quantum Universum als zijnde “ik wil [] dood” wordt nauwkeuriger beantwoord door te stellen: “ik wil leven”.
Enzovoorts
Aangezien wij Universum zijn, is dit ook uitstekend toepasbaar in je dagelijkse omgang met je medemens. Het vermijden van woorden als “niet”, “nee”, “niets” genereert automatisch een veel positievere conversatie en activeert de medemens om veel actiever naar je woorden te luisteren. Je zult direct voelen dat de energie zich hier op aanpast.
Geef een reactie