We gaan vanaf hier langzaam toewerken naar datgene ik je werkelijk duidelijk wil maken. Even kort de bocht – spoiler alert: er is in het verre verleden geknoeid met ons genetisch materiaal door andere beschavingen van buitenaf. Hoewel beschaving hier niet op z’n plaats is. Het bewijs hiervoor is gigantisch en wordt stelselmatig onderdrukt door wetenschap en de media. Niets nieuws. We zullen hier in detail naar kijken omdat het belangrijk is te weten, te snappen, te begrijpen waarom we als mensheid er aan toe zijn zoals we er momenteel aan toe zijn. En dat is niet best.
Echter! Er is hoop. Er is al-tijd hoop en ook dat gaan we bespreken. En ook dat heeft te maken met onze genetica.
Onze her-designers, re-creators hebben ons hier achtergelaten. In zekere zin totaal hulpeloos. De mensen uit die tijd zagen deze astronauten als goden. In zeker zin als onze kosmische vader en moeder. En juist zij verlieten ons. Dit heet het “(cosmic) parental abandonment issue”. En het gebeurt nog steeds op grote schaal. Maar dan in Aardse vorm. Je vader of moeder die er fysiek, mentaal, psychologisch, spiritueel of emotioneel niet voor je zijn. Je niet de zorg en aandacht geven, de liefde, die als kind onontbeerlijk is. Vrijwel al mijn herinneringen hebben daarmee van doen. Vrijwel al onze huidige trauma’s hebben daar mee van doen. Niet alleen ouders overigens, ook vrienden, leraren noem maar op. Die mensen waar je je vertrouwen in hebt gesteld. Het wordt van generatie op generatie doorgegeven. En het begon ooit lang geleden.
Het gevoel in de steek te laten geworden leidt onherroepelijk tot zelf-haat: ik ben het niet waard, ze willen me niet. Allemaal overtrokken en vaak onjuist. Toch gebeurt het. Een totaal gebrek aan zelf respect is het gevolg. Emotioneel gezien blijf je in een kind-staat, je gaat in een hoek zitten mokken, huilen of pruilen en schreeuwt naar de wereld dat een ander het dan maar moet oplossen voor je. Deze zelf haat of het gebrek aan zelf respect of liefde voor jezelf leidt tot het ontlopen van welke vorm van verantwoordelijkheid dan ook. En dit beste mensen leidt tot “willful ignorance” – het bewust niet willen weten.
Dat is wat ik voortdurend om me heen zie. Mensen willen niet weten. Willen niet zien wat waarheid is. Het feit dat we ooit achter zijn gelaten hier, totaal fucked-up, heeft er toe geleid dat we duizenden jaren terug al onze proxy (nep) ouders hebben gezocht in alle controle systemen die hier en nu bestaan. De valse religies. Religie, overheid (voorheen koningschap), geld, wetenschap. Allemaal geloofsystemen die geen enkele waarde hebben in Natural Law, in het Universum. Er bestaat niet zoiets als autoriteit. Geld is een illusie. Maar het heeft ons tot op de dag van vandaag een gevoel gegeven dat we enigszins geleid worden door een vader of moeder die ons vertellen wat goed voor ons is, als kind.
Het heeft alleen tot slavernij geleid. We leven in een gevangenis waarvan je de tralies niet ziet (David Icke).
Je bent hier – net als ik – naar toe gekomen om je dat te realiseren en het om te keren. Het is een verhaal van hoop. Ik beschrijf je waarom we in deze chaos terecht zijn gekomen. Het is niet je fout! “It is not your fault!”
Zie in het fragment hoe Will Hunting vooral niet zijn dossier wil lezen. Niet wil inzien wat de waarheid over hemzelf is. Maar zie vooral wat er gebeurt als iemand je duidelijk maakt dat het niet jouw fout is. Het is lang geleden gebeurt. Je bent hier om het om te draaien.
Dat omdraaien, het helen, hoe je het wilt noemen moet jezelf doen. Niemand gaat je daarbij helpen. Niemand KAN je daarbij helpen. Iemand kan je wel op de juiste weg zetten. Het draait om respect voor Zelf, je herinneren wie je bent en wat je trauma’s zijn, deze te omarmen, jezelf en anderen te vergeven. Je zelf liefde terugvinden door te zorgen dat je die trauma’s niet herbeleefd. Genoeg is genoeg. En vervolgens de verantwoordelijkheid nemen dit verder uit te dragen. Anderen te helpen.
Dat is wat ze “The Great Work” noemen.
Geef een reactie