Bruce

Verschillende malen heb ik me gewaagd aan reincarnatie therapie. Niet zozeer om iets op te lossen. Meer als toerist. Reincarnatie toerist. Zo wordt dat blijkbaar genoemd in die kringen. Beetje ronddolen in lang vervlogen tijden (althans vanuit onze Aardse tijdslijn bezien) en zien waar ik tegen aan loop. Het viel me op bij het aanhoren van de belevenissen van anderen die iets soortgelijks hadden gedaan, dat je ziel je blijkbaar in de richting van vorige levens stuurt die iets met elkaar gemeen hebben: een onopgelost trauma wat doorwerkt in het leven hier en nu. Zo vertelde iemand me dat ze drie levens had mogen her-ervaren waarin het thema eenzaamheid enorm drukkend aanwezig was. Drie totaal verschillende levens met een gemeenschappelijke deler: het alles doordringend gevoel alleen-te-zijn. Ook in dit huidige leven leidt ze een eenzaam bestaan. Ze heeft een gezin, drukke baan, vrienden. Je zou zeggen dat alles prima is. Niets is echter minder waar. Zoals zo vaak: niets is wat het lijkt.
Zij vertelt mij geregeld dat ze verschrikkelijk eenzaam is: een huwelijk zonder enige liefde (de kinderen maken dat ze niet vertrekt); een baan waar ze haar linkerhersenhelft kan stimuleren zodat ze haar rechterhersenhelft (emotie) kan overrulen; vrienden waar ze hoofdzakelijk heel hard mee gaat drinken en overspel pleegt (“dat doet hij tenslotte ook, zelfs met mannen….”) om – je raadt het al – trauma’s af te dekken. Het grote trauma ook nu is volgens haar eigen zeggen inderdaad de verschrikkelijk lamlendig-makende eenzaamheid.

Van mensen die daadwerkelijk reincarnatie hebben gedaan uit zuiver therapeutische overwegingen, vernam ik herhaaldelijk dat ze inderdaad terug in de tijd gingen en zich elk detail van destijds perfect konden her-beleven. De muziek op de achtergrond, het weer, het gevoel, het zijn, het alles.

Fascinerend. Ik heb vele jaren geleden al tal van boeken verslonden over dit onderwerp en het meest fascinerende is dat alle ervaringen volstrekt authentiek aanvoelen. Over de hele wereld hebben mensen herinneringen aan tijden van weleer en kunnen dat tot in detail beschrijven. Sommige verhalen leken zo bizar voor de onderzoekers totdat ze vernamen van collega’s aan de andere kant van de wereld dat zij dezelfde beschrijvingen hadden opgeschreven van klanten die elkaar dus helemaal niet kennen. Naar ik begrijp is men bezig om een databank aan te leggen van al deze ervaringen juist omdat ze elkaar onderbouwen en aanvullen waardoor we alsnog een fantastisch scherpe foto kunnen maken van vroeger.

Ik kan je deze therapie aanbevelen. Het is een volstrekt bizarre ervaring. Vooropgesteld dat je iemand kunt vinden waar je je vertrouwd mee voelt en die je door de dood mag leiden naar eerdere levens. Je bent hier en toch ben je ook daar. Ik heb de dood ook ervaren. In kleuren dan. Ik reisde door een paarse wolk van energie heen en mijn armen werden gewichtsloos. Dus ik lag op een bank, armen in de lucht en ik voelde hoe ik letterlijk door het plafond van het appartement waar ik was zweefde, door alle lagen daarboven van de flat en recht de paarse wolk in. Geen pijn, geen ongemak. Slechts een herbeleving van het “overgaan”. Het schijnt overigens voor eenieder van ons weer anders te zijn.

De sterkste herinneringen heb ik aan een vorig leven in Nazi Duitsland. Ik was een jongen van circa 12 jaar toen de oorlog uitbrak en ik wilde dolgraag meedoen met de aangekondigde veldtocht in Europa: BlitzKrieg. Ik mocht niet van mijn ouders. Zij werkten in een ziekenhuis. Ze waren er nooit. Ik kreeg geen toestemming. Ik baalde. Ik haatte mijn ouders. Met name mijn vader. Ik wilde met mijn matties op pad. Dat het ging om een avontuur op leven en dood had ik niet door. Ik wilde gewoon doen wat de meeste jongens van die leeftijd doen: het huis uit, met je maten en schieten of avontuur of kauwgom bellen blazen of indruk maken op de meisjes. Whatever comes first.

Wat het in ieder geval verklaart voor me is waarom ik tot tranen geroerd wordt door het nummer van Bruce Springsteen, The River. En dan feitelijk alleen het intro in onderstaande live versie waarin hij over een soortgelijke ervaring vertelt. Echt tranen met tuiten en nooit begreep ik waarom. Nu wel. Het roept een authentieke herinnering op. Tevens laat het zien dat in dat specifieke leven, maar ook in dit leven ik een liefhebbende vader had die er nooit was, altijd tegen me leek te zijn, maar feitelijk nooit kon zeggen dat ie van me hield en dat liever op een andere wijze liet merken. Ik merk dat het me nog steeds raakt. Werk aan de winkel dus.

Als je in je verleden gaat graven kom je van alles tegen. Soms groots, soms onverwachts, soms griezelig en ongewenst. Maar soms ook kleine dingen, petit trauma die alleen al door het te herbeleven zichzelf vanzelf oplossen.

Nog steeds vind ik BlitzKrieg een van de mooiste woorden ooit. Er zit voor mij nog steeds een enorme lading op. Een lading van avontuur. Dat wil niet zeggen dat ik een Nazi aanhanger ben. Toen wel. Al had ik totaal niet door waar het feitelijk voor stond. Zet Netflix weer een docu klaar omtrent deze periode: ik ben er bij! Ik kijk alles. Elk detail. Ik kwijl er nog net niet bij! Ik spoel terug, kijk nogmaals en ben nog steeds jaloers op die gasten die wel mochten toen. Terwijl ik thuis moest blijven en op mijn veel jongere broertje moest passen.

Ik heb nooit kunnen achterhalen waar ik precies was in Duitsland of de familienaam. Ik stierf tijdens de oorlog toen ik ongeveer 16 was en het laatste wat ik zag is mijn kleine broertje die op een houten paardje naast mijn bed naar me stond te kijken. Hij moet nog jonger dan 4 jaar zijn geweest. Mijn ouders waren niet thuis. Ik had longontsteking en ging de paarse zone over. Het bizarre is dat had ik mijn naam kunnen achterhalen, ik mijn broertje wellicht nog had kunnen opzoeken. Die zou nog kunnen leven nu. Of ik had mijn eigen grafsteen kunnen bekijken. Graag had ik geweten of je broer zien sterven in zijn bed een trauma geweest was voor hem. Wat voor effect dat heeft gehad in zijn leven. Dan had ik hem kunnen troosten. Een eventueel trauma kunnen helen. Blijkbaar was het niet nodig anders had mijn ziel – even voor de goede orde dat ben ik zelf in de vorm van een alwetend bewustzijn die elk detail en elk moment uit al mijn levens op het netvlies gebrand heeft staan – me dat wel laten weten en toegang verleend tot die informatie.