Aarde is afgeleid van het woord Eridu. Het Engelse “earth” van E.A. Eridu is waar volgens de oudste teksten die we kunnen vinden – het Sumerisch – astronauten vanuit de hemel naar deze planeet kwamen (de Anunnaki), bij de Perzische golf landen en de eerste plaats stichtten: Eri-Du. Hun gezagvoerder wordt door deze teksten ook onthuld: E.A: heer van de wateren. Later En.Ki genoemd. In oude Sumerische teksten staat hij vrijwel altijd afgebeeld met stroompjes water om zich heen. Feitelijk is het een oude bekende van je.
Niets nieuws onder de zon. In de geschreven geschiedenis duiken vaak dezelfde personen op onder een andere naam.
Met het overbrengen van de oude Sumerische kennis naar het Westen dook En.Ki op als Poseidon en Neptunus. Tevens is hij onderdeel van Jahweh. Vaak wordt zijn halfbroer En.Lil geduid als de latere Bijbelse Jahweh maar feitelijk onstonden er – na een tijd in Eridu te hebben vertoefd – twee factie’s, de factie Enlil en de factie Enki. Een heuse stammenstrijd. We zien dat nog terug in de Griekse en Romeinse goden mythologie. Altijd die twee groepen Goden (ancient astronauts) die ruzie met elkaar maakten. Ook de Hebreeuwse Bijbel spreekt niet van 1 god maar meerdere goden: el-ohim. Als je het goden wilt noemen. Feitelijk zijn het astronauten van een andere interstellaire wereld.
De kans is zeer groot dat we binnenkort deze familie van zogenaamde goden gaan weerzien. Daarover later meer.
Deze familie is er verantwoordelijk voor dat kennis der dingen zich hebben verspreid over deze planeet. In alle windstreken van deze wereld zijn de verhalen hetzelfde. (Niets nieuws onder de zon.) Een groep plots verschijnende goden die kennis kwamen brengen van architectuur, metallurgie, kunst, taal en landbouw. In het prachtige boek “Before America” beschrijft Graham Hancock hoe men na jaren van tegenwerking door versleten archeologen nu tot de consensus is gekomen dat er al vele honderduizenden jaren geleden beschavingen in Noord-Amerika waren. Beschavingen zoals de Clovis die opeens van de aarde zijn verdwenen zo’n 12 duizend jaar geleden. Wat er exact gebeurt is is niet helder. Men spreekt van inslagen van meteorieten gedurende meer dan 20 jaar waardoor een groot deel van het leven werd weggeslagen en de aarde in een nieuwe ijstijd werd gehuld door de enorme stofwolken die dat met zich meebracht. Stofwolken van deze omvang verduisterden het zonlicht vele eeuwen. Er is ook een theorie dat de ijskappen plots wegsmolten waarbij de zeespiegel zo plots steeg met honderden meters dan men op land verdronk. En er is een theorie dat dat de tijd was dat de maan in haar baan om de aarde werd gebracht wat nogal een vloed veroorzaakte waarbij het overgrote deel van de mensheid omkwam. Wellicht ten overvloedde als je deze blog vaker leest: de maan is een hol object dat ooit diende als een zaaischip uit de Pleiaden.
In ieder geval is het zo dat we een collectief geheugen hebben als het gaat om trauma’s die zich in ons DNA hebben genesteld. Enki en Enlil, onze zogenaamde creators, hebben ons verlaten na vele duizenden jaren een familie vete te hebben uitgevochten. Daar zit nog steeds de wortel van het Light versus het Dark Occulte, het verdeel-en-heers spel en ons collectief “parental abandonment issue”. Zoals eerder besproken leidt dit tot gebrek aan eigenwaarde en collectief afzweren van eigen verantwoordelijkheid. We geven hierbij graag de macht aan derden. Ook is de angst om verzwolgen te zullen worden door een snel stijgende zeespiegel bij velen in ons DNA ingebakken en klaarblijkelijk nog steeds te activeren. Daar hebben de global warming gekko’s maar al te graag gebruik van gemaakt afgelopen jaren. Nee, de zeespeigel gaat niet dusdanig stijgen. Sterker nog, de aarde koelt gemiddeld genomen langzaam af. We gaan eerder richting nieuwe ijstijden. Vandaar dat politici al jaren terug global warming hebben veranderd in climate change.
Zo werkt de politiek. Zo heb je altijd wel (on)gelijk.
Geef een reactie