Veel komt voort dus uit trauma’s. Die zijn makkelijk te ontdekken bij de mensen om je heen. Gebruik maar eens simpelweg het woord verdrietig als je met iemand praat. Je voelt meteen bij jezelf wanneer iets nog niet geheeld is als je met betrekking tot een bepaald onderwerp jezelf (be)vraagt of dat je verdrietig maakt. Indien niet: geen trauma. Voel je meteen ergens in jezelf iets vechten, vechten om aandacht of juist met rust gelaten te worden: trauma.
Bij een ander kun je dit dus ook oproepen al zul je iemand goed moeten kunnen lezen om diens gevoel daarbij op te vangen.
De secundaire psychopaten leven ook op hun trauma’s. Een goed voorbeeld blijft Mark Rutte. Hij is vaak in beeld dus goed te observeren. Je ziet aan alles dat deze man niet oprecht is, de weg volledig kwijt is. Een rol speelt uit angst. Angst om ‘exposed’ te worden. Men heeft informatie over hem die hem kwetsbaar maakt. Een dieptriest figuur. Zoals zovelen. Maar hij speelt deze rol omdat hij die wilt ervaren. De enige manier momenteel om zich staande te houden is om de illusie in stand te houden. Echter de enige weg naar heling is de waarheid onthullen en diep in zichzelf te kijken welk trauma, waarom en het op te lossen. Alleen dan kun je je van de macht van een trauma ontdoen. Zolang dat niet gebeurt blijft het trauma zich roeren, net zo lang, al duurt het duizenden levens in Aardse tijd gemeten, tot je jezelf heelt.
Dat is wat we aan het doen zijn. We zijn kosmisch gezien aan het afstuderen. In al je levens heb je onnoemelijk veel trauma’s opgelopen. Als dader en als slachtoffer. Daar heb je zelf om gevraagd OMDAT je ze op wilt lossen. OMDAT dat leven is. Leven is de verbeeldingskracht dat ALLES mogelijk is om het vervolgens ook te manifesteren en het te BE-LEVEN. Je bedenkt een levensvorm, je voelt het verhaal en vervolgens projecteer je een deel van jezelf in die levensvorm en in die wereld. Om al die ervaring op te doen, er mee om te gaan, het te overwinnen en uiteindelijk hanteerbaar te maken.
Ik leg het vaak uit: hanteerbaar maken is letterlijk bijvoorbeeld een trauma op je hand plaatsen als een 3D schaal model en het vervolgens aan jezelf en iedereen om je heen te laten zien. Ze kunnen om je hand heen staan en van alle kanten er naar kijken terwijl jij het beeld laat rondtollen op je handpalm. Terwijl je dit doet vertel je aan jezelf en je publiek wat het is, hoe je je erover voelt en hoe je het overwonnen hebt. Als je dat kunt zonder dat er ook maar ergens diep van binnen een spoortje van emotie ontstaat, linksom of rechtsom, dan heb je weer een stap gezet richting het heel worden, het ‘holy’ of ‘whole’ worden.
Geef een reactie