Rocketman is deze avond op tv. Als je hem nog niet hebt gezien, deze kun je rustig opnemen. Prachtige muziek. Tranen in de ogen. Bijgevoegd een korte scene (met Oosterse ondertiteling, dat dan weer wel) van waar we de komende tijd naar gaan kijken. Ik licht alvast een tip van de sluier op.
Deze wereld zit opgescheept met primaire psychopaten (zo geboren) en secundaire psychopaten (de order followers). Deze twee groepen houden de overgrote meerderheid in slavernij. Dat is het spel wat we hier spelen. We gaan een kijkje nemen naar wat psychopathie is en waar het mogelijkerwijs vandaan komt aangezien het niet iets is wat voorkomt in een normaal verlopend proces van evolutie. Dat laatste is een hypothese en daarvoor gaan we het menselijke vermengen met non-human interventie. Buitenaards. Het is een theorie die door vele occulte onderzoekers wordt uitgedragen, waar veel bewijs voor is en een agenda is die de komende jaren ook zal worden uitgespeeld. Dat heb ik al een paar keer aangegeven.
Er is een overweldigend bewijs dat er in het verleden met ons genomisch DNA is geknoeid. Met als mogelijk gevolg de vele genetische afwijkingen die we heden ten dage zien, inclusief psychopathie.
We zullen gaan zien dat psychopaten, maar eigenlijk wij allemaal, een diep psychische oorzaak met ons meedragen voor ons gedrag en de maatschappij die we hebben helpen bouwen.
Parental abandonment issues.
Verreweg de meesten van ons hebben ervaren dat onze ouders of opvoeders er op momenten niet voor ons waren toen we ze nodig hadden. Door fysieke scheiding maar met name door emotionele, psychische, of spirituele onkunde. Kijkend naar mijn eigen ouders zie ik in retrospect mensen die het ook allemaal niet wisten. Niet wisten wat ik nodig had omdat ze van zichzelf niet wisten dat ze het nodig hadden. Simpelweg liefde, aandacht, waarheid, steun. Mijn ouders hebben het niet geleerd van hun ouders. Hoe konden ze mij dan op het juiste pad zetten. Dat mag ik niet van ze vragen. En dat doe ik dan ook niet. In het onbewuste leidt dit tot om aandacht schreeuwen, je vastklampen aan, onzekerheid, faalangst, noem het maar op. De lijst is lang. Maar met name leidt het zelfwalging. Gebrek aan zelf-respect en eigen-liefde. Sinds ik dat weet zie ik het voortdurend om me heen. Enz elf ben ik er ook nog niet.
Dit alles speelt zich voortdurend af in je onderbewustzijn. Je bewuste gedrag wordt hierdoor gestuurd. De truc is het onderkennen. Je ouders vergeven. Simpelweg vergeven. Gewoon doen. In je hoofd. Door het uit te spreken. En van jezelf te houden. Wat bij mij goed werkt is dat ik in gedachten terugga naar de momenten in mijn jeugd dat ik geen steun of aandacht kreeg. Ik ga bij mezelf zitten. Zoals ik nu ben, bij mezelf zoals ik toen was. Ik leg uit wie ik ben: mezelf zoveel jaar later. En ik knuffel mezelf en spreek moed in. Vertel dat het goed komt. Leg mezelf van toen uit dat mijn ouders wel willen maar niet kunnen. Maar daardoor niet minder van me houden. Dat het niet aan mij ligt. Dat het goed is zo. Vergeven, even met het hoofd schudden, invoelen en weer doorgaan.
