Onze aardse tijd is gebaseerd op de cyclische beweging van fysieke objecten. Zo! Dat kan maar gezegd zijn. Iets specifieker: fysieke objecten aan de hemel. De planeten en sterren dus. Astronomie. Net als dat religie een exoterisch verhaal is, een omhulsel van het inwendige, het esotere: Astronomie. Eén van de 7 snoeiharde, want altijd-geldende, en onpersoonlijke, alles is zoals het is, wetten van Natural Law is dat alles zich beweegt in een cyclus. Een sinusgolf die na het einde haar begin weer vindt. Zo dus ook de tijd.
Een dag is één draaiing van Moeder Aarde om haar as. De maand is gekoppeld aan de maan cyclus. In de dagen vóór de maan was de menstruele (maand) cyclus van de vrouw afgestemd op de Zon. Totdat de maan ertussen werd geplaatst. Het jaar luistert naar de beweging van onze Moeder Aarde rond Vader Zon. Doordat tijd gekoppeld is aan deze eeuwigdurende cycli voelt onze realiteit als iets eeuwigs. Altijd zo geweest en zal altijd zo zijn. Maar ook dat verandering niet mogelijk is. Je kunt alleen maar langs de lineaire tijdslijn lopen van oorzaak-gevolg. Eindeloos. Het geeft ook een gevoel van nutteloosheid. Een gevangenis. Het is een valstrik! We zullen later zien dat de tijd hier in deze fysieke wereld lineair lijkt maar dat het dat niet is. En dat tijd hierbuiten helemaal niet bestaat.
Mindblowing. En dat is wat we hier op deze blog doen: de wind door je mind blazen. Het stof eruit. Niets is wat het lijkt. Naar blijkt. Op zoek naar de sleutel.
Omdat ons tijd-denken gekoppeld is aan fysieke objecten zijn we automatisch gehecht aan het fysieke. Dit zit heel stevig gehecht in ons onderbewustzijn. We zien tijd niet meer in kwaliteit (behalve quality time), meer in kwantiteit. Fysieke kwantiteit: ik geef het geen tijd, ik heb niet genoeg tijd, ik heb meer tijd nodig….Fysiek denken, gebaseerd op schaarste. Nog meer schaarste naarmate je ouder wordt en de tijd nog sneller op lijkt te gaan raken.
De kleinste graad (buiten wetenschappelijke metingen) van tijd – op je klok – is de seconde. De seconde is gewijd aan de planeet Mercurius. Mercurius is het tweede hemellichaam in ons zonnestelsel, de eerste vanaf de zon. The second planet, secondant. De Grieken noemden hem Hermes. De Romeinen Mercurius. De Egyptenaren Thoth. Hij is degene die het dichtste bij de Zon staat. En het snelste is van allen. De perfecte boodschapper van de Goden. De Zon – onze Vader – is het midden van een analoge klok waaruit de wijzers starten rond te kruipen. Alle planeten in ons zonnestelsel draaien om de zon, letterlijk en figuurlijk. Een cirkel met een punt in het midden is het oeroude symbool van de zon.
De minuut is gewijd aan de maan. De Phoenicische maan heette Min. Min was de Godin van de maan. Het woord uur/hour is afgeleid van de Egyptische Zonne-God Horus (later omgedoopt tot Jezus in Christendom). De zon komt op in de zone van Horus: Horizon.
De dag verwijst naar de draaiing van de aarde rond haar as. Vervolgens worden de planeten in de strijd gegooid om de week van 7 verschillende dagen te voorzien. In de Franse taal is dit nog het beste terug te vinden: Monday/maandag/Lundi = de maan; dinsdag/Mardi = Mars; (Tiu of Tyr als in Tuesday is overigens ook een oeroude god van de oorlog, net als Mars); woensdag/mercredi = mercurius; donderdag/jeudi = jupiter (Thursday verwijst ook naar Thor); vrijdag/vendredi = venus; zaterdag/samedi = saturnus en zondag/ dimanche = de zon.
Deze 7 planeten spelen een allesbepalende rol in religies, mythologiëen, de Bijbel. De Trojaanse oorlog beschrijft een gevecht aan de hemel tussen Venus en Mars toen ze nog kometen waren en voordat ze in een vaste baan rond de zon werden gemanoevreerd. Je 7 chakra’s zijn verbonden met deze 7 hemellichamen. Net als de 7 ringen van Saturnus.
De maand is gewijd aan de maan, en het jaar aan het samenspel van Moeder Aarde en Vader Zon. We duiken later nog dieper in op dit aspect.





