Pythagoras zou zich bij terugkeer in Griekenland hebben aangesloten bij de Mysteriën van Eleusis. Deze fameuze Griekse school was populair bij veel Grieken van statuur. Centraal stond het verhaal waarin Persephone door Hades/Pluto naar de onderwereld werd ontvoerd, wat begrijpelijk leidde tot een serieuze zoektocht door Ceres, de moeder van Persephone. Ceres ook bekend als Demeter, Rhea, Isis. Isis! Egyptische roots dan? Jazeker, net zoals Hades/Pluto synoniem staat voor Osiris.
Egypte werd ijverig gekopieerd door de Grieken zoals we al zagen bij Pythagoras.
Pluto en Ceres sloten een deal: Persephone mocht uiteindelijk de helft van het jaar bij haar moeder op aarde zijn, de andere helft vertoefde ze bij Hades in de onderwereld.
De Eleusi beschouwden geboorte in de stoffelijke wereld als de eigenlijke dood terwijl ware geboorte de Aardse dood was wanneer de spirituele ziel oprees uit de baarmoeder van zijn enige vleselijke natuur. Even zo verliet de ziel het lichaam tijdens de slaap voor spirituele contemplatie om bij het ontwaken in de dag feitelijk in deze illusie in slaap te vallen.
Persephone stond model voor de ziel. Een verwijzing naar het dualisme van een aardse/fysieke illusie versus het hemelse/onstoffelijke bestaan van de ziel. Twee werelden die makkelijk te verwarren zijn. Boven is onder of was onder nu boven? Na verloop van tijd zie je het niet meer.
Dit komt ook bovendrijven in de Griekse mythe van Narcissus die in de Metamorphosen werd opgetekend door de Romeinse dichter Ovidius. Het diende later als inspiratie voor Dante, Caravaggio en Freud. Narcissus zou alleen hoge ouderdom bereiken, zo werd zijn moeder voorspelt, zolang hij zichzelf niet zou kennen. Narcissus zat elke dag aan de oevers van het meer in de spiegel der Natuur zijn eigen weerspiegeling lief te hebben. Water werd door de vroege Occultici gebruikt als allegorie voor het transcendente. Narcissus had ieders liefde kunnen omarmen zoals die van de bergnimf Echo. Hij had alleen interesse in zelf. Bij het zien van zijn evenbeeld trachtte hij zichzelf te omhelzen, zo verliefd, dat hij in het water viel en verdronk, zo verhaalt één van de versie. De hemelse vonk ziet zijn aardse hologram en laat zich met een leugen het aardse bestaan in trekken. Of net andersom. Je doet hier een ervaring op en neemt die kennis – beter gnosis (kennis door ervaring) – weer mee om het toe te voegen aan onze collectieve mind/hyves.
Tracht in beide werelden te zijn maar als je aardse zaken moet doen, doe ze dan. Met in het achterhoofd dat je eeuwig bent. Daarom ben je hier. Het universum werkt als een spiegel. Het reflecteert direct wat je hier manifesteert.
De Romeinse keizer Theodosius verklaarde in 381 op het concilie van Constantinopel, de geloofsbelijdenis van Nicaea van 325 geldig. Hierna trok hij een harde lijn tegen alle heidense religies en symbolen ten faveure van het Rooms-Katholiek geloof dat staatsreligie diende te worden. Na een lange bloeiperiode werden ook de Eleusi de nek omgedraaid. Net zoals de Romeinse keizers gezeteld in hun Roomse paleis over de datum raakten en opgingen in Rooms-Katholieke Pausen in het Vaticaan, zo zijn de Eleusi vermoedelijk ook ondergronds gegaan of opgegaan in een andere verering. Het Romeinse Rijk heeft nooit opgehouden te bestaan. Heidense zonne-culturen echter net zomin. Een bekende truc.
De dichter Henry Wadsworth Longfellow (1807-1882) schreef hierover ziedend mooi:
A Psalm of Life
What The Heart Of The Young Man Said To The Psalmist.
Tell me not, in mournful numbers,
Life is but an empty dream!
For the soul is dead that slumbers,
And things are not what they seem.
Life is real! Life is earnest!
And the grave is not its goal;
Dust thou art, to dust returnest,
Was not spoken of the soul.
Not enjoyment, and not sorrow,
Is our destined end or way;
But to act, that each to-morrow
Find us farther than to-day.
Art is long, and Time is fleeting,
And our hearts, though stout and brave,
Still, like muffled drums, are beating
Funeral marches to the grave.
In the world’s broad field of battle,
In the bivouac of Life,
Be not like dumb, driven cattle!
Be a hero in the strife!
Trust no Future, howe’er pleasant!
Let the dead Past bury its dead!
Act,— act in the living Present!
Heart within, and God o’erhead!
Lives of great men all remind us
We can make our lives sublime,
And, departing, leave behind us
Footprints on the sands of time;
Footprints, that perhaps another,
Sailing o’er life’s solemn main,
A forlorn and shipwrecked brother,
Seeing, shall take heart again.
Let us, then, be up and doing,
With a heart for any fate;
Still achieving, still pursuing,
Learn to labor and to wait.
Bronnen: The secret teachings of all ages, Manly P. Hall. The Works of H.W. Longfellow.
Geef een reactie