De ster Sirius in het Oosten, de helderste ster in de nachtelijke hemel, staat in de nacht van 24 op 25 december prachtig op één lijn met de drie sterren van de gordel van Orion.
Deze drie sterren heetten al ver voor het begin van de jaartelling de drie koningen. Trek je een rechte lijn door de drie koningen en Sirius dan wijst dat exact de plaats aan van de opkomst van de zon op 25 december, Kerstochtend. De drie koningen volgen als het ware de ster in het Oosten om de geboorte van de zon of zoon te duiden. Vanaf 25 dec wordt de zoon, zoon van God, de zon elke dag weer sterker om uiteindelijk op 21 maart – de lente equinox- 12 uur licht te geven. Equi-Nox betekent gelijk-nacht. 12 uur licht, 12 uur donker. Na die dag (richting zomer) zal het zonnelicht de overhand gaan hebben ten koste van de duisternis. Het licht heeft de duistere krachten wederom verslagen!
Jezus en Kerstmis, occulte of verborgen symbolen van zon-aanbidding. Van lang vervlogen Heidense symboliek en verering. We hebben al gezien dat de astro-theologische basis van alle religies een nog diepere laag heeft: dit alles gaat over jou. En mijzelf. En eenieder.
Tijdens het concilie van Nicaea in 325 AD werden onder aanvoering van de Romeinse keizer Constantijn I alle folklore, heidense/zon rituelen, Romeinse sagen en Christelijke wensen samengevoegd in een verkoopverhaal. Met de Bijbel als brochure. Constantijn moest behoorlijk wat water bij de wijn doen en de Christenen tegemoet komen. Met name het Christendom was het Romeinse Rijk langzaam aan het ondermijnen.
Er wordt verondersteld dat de god Serapis als model stond voor Jezus. Serapis was in elkaar geknutseld in ca 300 BC door generaal Ptolemus I toen – na de dood van Alexander de Grote- ook hij probeerde de Egyptenaren rustig te houden door de Egyptische en Griekse culturen te versmelten. Beetje van Osiris en van Apis (de heilige stier van Egypte) en daar was O ’Serapis. Het stierenhoofd moest plaatsmaken voor een menselijk hoofd aangezien de Grieken niet deden aan Goden met dierenkoppen. Deze cult verspreidde zich de eeuwen daarna door het Romeinse Rijk om onder andere weer de kop op te steken in Nicaea. Tegen die tijd werden vele wonderen toegeschreven aan Serapis en werd hij vereerd onder andere als zonnegod.
Na de vruchtvolle sales meeting in Nicaea (er zouden er overigens nog meer volgen voor de puntjes op de i) werd Constantijn de eerste Christelijke Romeinse keizer. De Rooms-Katholieke doctrine was geboren. Na zijn dood werd het Christendom de staatsreligie van het Rijk. Constantijn – en het Romeinse leger- vereerden met name Mithras tot die tijd. De zonnegod Mithras was meegenomen uit het stokoude Perzië, geboren uit een maagd op 25 december, 12 volgelingen, een laatste avondmaal, in een graf in de rotsen gelegd en na drie dagen herrezen. Goh. Hoe toevallig allemaal, nietwaar?
Ik vind het een astronomisch prachtig verhaal. Zeer vakkundig in elkaar gezet door de knappe occulte koppen van die tijd. Oeroude astronomische kennis verborgen voor diegenen die liever de hele dag op hun scherm staren. Ben je bereid komende avond naar buiten te lopen en omhoog te kijken? Dan zie je de hoofdpersonen stralen in hun hemelse Kerststal.
Het feit dat eeuwen na de vermeende geboorte van Jezus het Romeinse Rijk van binnenuit werd gedestabiliseerd door het vroege Christendom, suggereert overigens dat de historische Jezus (en ik denk dat hij zeker heeft bestaan) wel degelijk wat te melden had. Hij moet een enorme impact hebben gehad op zijn tijdsgenoten. Daar gaan we zeker nog naar kijken. We zullen trachten de “original Jesus footage” van het promotionele Rooms-Katholieke juk te ontdoen aangezien het zijn boodschap gericht was op geloven in jezelf. Niet je macht uit handen geven. Je bewustzijn vergroten en soeverein zijn.
En dat kan ik alleen maar be-amen.
Geef een reactie