De afgelopen maand ben ik zelf ook weer in meerdere vallen getrapt. Vallen die ik voor mezelf heb uitgezet. Ikzelf, vanuit een dieper en ruimer bewustzijn. Lezers van mijn blog kennen inmiddels mijn standpunt: Je bent hier in deze fysieke realiteit als een afsplitsing van een enorm machtig en groot bewustzijn dat op dit moment – middels meerdere afsplitsingen – ervaring opdoet in allerhande realiteiten. Zo gek en zo veel als je je maar kunt bedenken. Al deze levens van jezelf staan met elkaar in verbinding. Als ik hier een val voor mezelf uitzet en ik overwin deze, dan zal mijn bewustzijn en kracht hier en in al die andere realiteiten toenemen. Andersom geldt dat ook.
Dit machtig en groot bewustzijn dat ben jezelf. Jij bepaalt vanuit dat centrale bewustzijn (waar geen tijd is dus het overziet vorige, huidige, toekomstige en parallele realiteiten op hetzelfde moment of punt) waar, wat, met wie je wat dan ook ervaart en waar je lering uit wilt trekken. Te overwinnen. Achter je te laten. Het je niet aan te trekken. Je aan op te trekken. Tot een ruimer bewustzijn te komen. Al wat nodig is om dichter bij dat centrale en ruimere bewustzijn te geraken.
Ik werd afgelopen maand meegesleurd in iets wat ik niet goed heb gedaan op mijn werk. Een stommiteit. En ik raakte in een angstspiraal. Ik zou mijn baan kwijt kunnen raken. Mensen teleur hebben kunnen stellen. Gedoe. Ik merkte dat ik daadwerkelijk angstig werd, mezelf kleiner maakte. Het maar over liet aan anderen om het op te lossen (wat ze niet deden overigens). Ik ging van de CREATIE modus naar de REACTIE staat van zijn. Moe. Gedesorienteerd. Was zelfs niet in staat tot liefde (=creatie). Zag het wel, maar kon me er niet toe zetten anderen lief te hebben. Geen puf om een blog te plaatsen (niet soeverein). Alleen maar bezig met och och arme ikke nu ga ik er aan. Precipatoire angst.
Alleen maar om tot de ontdekking te komen dat het ongegrond is. Dat anderen het dus niet voor je oplossen. Dat het zich wel oplost als je er open over bent, het uitspreekt en het vervolgens zelf weer recht zet. Schouders eronder en weer door. En vooral lachen om je eigen onnozelheid. Ben ik er toch weer ingetrapt.
Ik voelde tevens dat op het moment dat ik de angst staat in dook, anderen dit aanvoelden en hun macht meteen gingen uitoefenen. Wellicht niet bewust, maar het was er overduidelijk.
Dus voor mezelf nog eens op een rij gezet: er zijn twee uiterste vormen van expressie in deze Aardse realiteit. Creatie aan de ene kant, Reactie aan de andere kant. En alle varianten daartussen. Creatie en Reactie zijn elkaars tegenpolen. Net zoals Licht en Duisternis waarbij Duisternis simpelweg het gebrek aan Licht is, en andersom. Zoals je vroeger ongetwijfeld op je stereotoren schuifjes had zitten om de hoge en lage tonen in te stellen. Helemaal vol open of helemaal dicht. Maar wel elkaars tegenpolen. Op eenzelfde schaal.
Creatie is simpelweg het ontbreken aan Reactie. Creatie heet ook wel Liefde, Waarheid, Soevereiniteit.
Reactie is het ontbreken van Creatie. Reactie heet ook wel Angst, Leugen, Slaafsheid.
De keuzes die we nu maken – met het uitspelen van vele agenda’s op dit moment – bepalen (en die keuze maak je zelf vanuit dat ruimere bewustzijn) welke expressie vorm voor jou momenteel het beste past. Waar je de ervaring mee op wilt doen die je voor jezelf hebt uitgescript.
Maak je niet druk daarover. Als je dat al deed. Je maakt altijd de juiste keuze. Ik maakte de tijdelijke keuze voor Angst. Om me te beseffen dat ik dat niet wil. Ik wil naar Liefde. 100%. Angst wil ik niet. Het zal niet de laatste keer zijn dat ik me naar die kant laat verleiden. Mogelijk zal ik er de volgende keer geen maand over doen om er uit te stappen. Twee weken wellicht. En een volgende keer 2 dagen.
Geef een reactie