“Zodra zelfliefde een plek in je leven krijgt, wordt er een rouwproces gestart. Je ontmoet jezelf op een diepere laag, ontdekt patronen, eigenschappen, gedragingen en overtuigingen. Overtuigingen die vaak niet eens van jou zijn maar die je hebt overgenomen van anderen: ouders, vrienden, leraren. Wie ben ik, is de grote vraag op dat moment. Wie ben ik onder al die lagen van constateringen, angst en aanpassen voor de maatschappij? Zodra je jezelf hebt ontmoet op deze laag, ga je ook leren voelen wat je behoeftes zijn. Wat je wilt en fijn vindt en ook wat juist niet.
De nieuwe verbinding met jeZelf zorgt voor een diep gevoel van rouw. Je oude-ik is aan het sterven. Het smelt weg onder het licht. Het kan licht of waarheid namelijk niet verdragen. De oude-ik die is gevormd door het geconditioneerde leven op basis van hoofdzakelijk de behoeftes en eisen van anderen. Boosheid om wat je al die jaren hebt moeten doen om de oude-ik in stand te houden. En voor wie eigenlijk? Hoe kon je zo ver bij jeZelf vandaan geraakt zijn. Zo ver van de veilige kant. Waarom heb je het zo ver laten komen?
Angst voor afwijzing, het goed willen doen, de intense behoefte te willen verbinden met de ander, zijn vaak redenen om de oude-ik niet los te willen laten. Intern conflict volgt. Je voelt je eigen behoefte en je eigen ik en toch zie je jezelf weer mee bewegen met de ander en trek je de jas van de oude-ik aan. Bewust onbekwaam is een pijnlijke fase in dit groeiproces. Maar vastbesloten ga je verder en leer je steeds beter trouw te zijn aan jeZelf.
Je spreekt je uit, gaat respectvol tegen de ander in, laat je niet snel meer in oude dynamieken en patronen trekken in relatie tot die ander. De weerstand van de mensen om je heen groeit. Ze vonden de oude-ik leuker. Deze nieuwe-ik wordt maar moeilijk gepruimd.
Weerstand echter is een teken dat je op de goede weg bent voor jeZelf om uit die oude patronen te stappen. En uiteindelijk plaveit je daarmee ook de goede weg voor die ander. Alleen zo voelt het vaak niet. Het voelt pijnlijk, verdrietig, eenzaam en afgewezen. Daarmee is de volgende fase aangebroken. Loslaten van mensen die niet meer passen bij je nieuwe ik. Dat heeft tijd nodig en heling. De pijn van afwijzing voert de boventoon maar op een dag besef je dat niet jouw kern wordt afgewezen maar je maskers. Je leert van jeZelf te houden zoals je bent, jeZelf te geven wat je nodig hebt, geluk te voelen in je eigen gezelschap. Je hebt de ander niet meer nodig om geluk en liefde te voelen. De afhankelijkheid is gestorven samen met je oude-ik.
Vaak is dit het einde van het rouwproces. De oude-ik is liefdevol losgelaten door het te bedanken voor alle lessen die het je heeft mogen leren.”
Bron: anonieme schrijver gevonden op Linked-In.
Geef een reactie