Deze mens wil met rust gelaten worden. Een gezin stichten, hard werken en plezier maken in het leven zonder dat iemand iets van hem of haar moet. Er is geen ruimte voor zogenaamde Goden. Ook niet voor externe partijen die constant iets van me willen en zich bemoeien met hoe mijn leven te leiden. Totaal geen ruimte voor limitaties. Daarom was voor mij de periode van COVID een absolute uitdaging. Ik heb me aan geen enkele beperking gehouden (ik werd wel degelijk beperkt overigens, net als iedereen) en dat voelde elke dag als een strijd. Alsof ik elke avond naar een feest ging waar de dresscode wit was en ik in het zwart verscheen. Het heeft me geleerd achter deze keuze te blijven staan en de angst te overwinnen of in ieder geval te negeren en gewoon door te gaan. De angst om buitengesloten te worden, uitgejouwd te worden, bekritiseerd te worden.
Beperkingen opgelegd krijgen door anderen vanuit een niet-bestaande dus valse autoriteit: het is mij een gruwel. Ik wens het anderen ook niet toe. Vanuit Natural Law geldt dat je alleen autoriteit over jeZelf hebt, en niet over anderen. En dat vind ik een geruststellende gedachte. Als iemand mij beperkingen oplegt dan ben ik dat zelf wel. Ik kan dan zelf bepalen en in-voelen wat dat met me doet op fysiek en zeker ook op mentaal nivo. De ziel protesteert namelijk tegen elke opgelegde beperking. Jij en ik, wij allemaal, zijn creator-beings. We creeeren onze eigen limitaties maar tegelijkertijd ook de oplossingen daarvoor. Dat is namelijk wat creatie is. Iets bedenken, uitvoeren en zien hoe het zich handhaaft en daar op anticiperen.
Geef een reactie