Alles en iedereen staat met elkaar in verbinding. Ook je verleden, heden en toekomst zijn verbonden. Geen ontkomen aan maar…… je hebt een keuze. Elke seconde kun je een keuze maken en dingen wijzigen. Verander je nu dan verandert je toekomst (logisch toch?) maar tegelijkertijd ook je verleden. Wat heb ik daar aan zul je denken.
Aangezien alles in elkaars verlengde ligt is het alleen maar logisch dat je verleden mee beweegt met de verandering die je nu inzet en zich direct manifesteert in het heden, en daarmee de toekomst. Je trauma’s uit het verleden kunnen zo een andere lading krijgen. Elk volgend moment is toekomst en wordt vanzelf het “nu” op het moment dat het zich aandient. Daarna wordt het verleden. Je zou kunnen stellen dat de tijd omgekeerd kan verlopen: van (angst) voor de toekomst, naar (ervaring) in het heden en (berusting) in het verleden.
Acceptatie van het verleden leidt dan ook omgekeerd (want dat is dan ook waar) tot een ervaring in het “nu” en een keuze in de toekomst. Wil je leven in angst voor wat er zou kunnen gaan gebeuren of leef je liever in hoop en blijde verwachting. De keuze is aan jou in het hier en nu.
Hoe doe je dat? Je bent constant in nauw contact met je hogere of diepere Zelf. Sommige mensen denken in hierarchie (de hemel bevindt zich boven ons) en spreken dan over je hogere Zelf. Voor mij zit alles IN jeZelf en daarom heb ik liever de diepere Zelf. Het maakt niet uit. Beiden zijn een beschrijving van je ruimere bewustzijn. Dat deel van jeZelf dat je hier heeft laten in-carneren. Letterlijk in het vlees laten opsluiten. Je praat voortdurend met jeZelf. Je bent het Zelf. Je bent hier en daar. Je bent every-waar. Persoonlijk hoor ik heel soms mijn eigen stem dat mij dicteert (en daarmee ook zichzelf) wat te doen. Het is heel duidelijk, staccato, en per direct en als ik spreek tegen mezelf voel ik de verandering ook per direct plaats vinden.
Zo was ik ooit verwikkeld in een liefdesaffaire met een vrouw die klaar was met haar huwelijk. Klaar om verder te gaan. Wellicht om met mij verder te gaan, maar wellicht ook niet. Op een moment was ze op vakantie met haar gezin en appte me dat ze eindelijk had besproken met haar man dat het tijd was om afscheid van elkaar te nemen en ze begonnen meteen afspraken daarover te maken. CD van jou, CD van mij. Dat gebeuren. Terwijl ik haar appjes las hoorde ik mijn ruimere bewustzijn (van waaruit ik veel meer zicht heb op het waarom ik hier ben) zeggen, in het Engels, ik sprak Engels met haar: “My – Job – Is – Done”,
Niet jouw job. My job. Heel duidelijk. Heel strict en meteen begon ik mijn verliefdheid stukje bij beetje kwijt te raken. Uiteindelijk heeft het nog 6 jaar geduurd alvorens ze haar man heeft verlaten. Met hulp van een ander die haar het laatste zetje gaf. Later vertelde ze dat ik haar geleerd had dat ook zij gewoon liefde nodig heeft, net als iedereen. Ik realiseerde me – op het moment dat ik meZelf de weg toesprak – dat dat zo was maar dat zij en ik niet de romantische liefde voor elkaar hoefde te hebben. Ik hoefde haar alleen maar een eerste aanzet te geven.
Het plaatste onze liefde van toen in een heel ander daglicht. Het diende een heel ander doel. Namelijk niet om samen verder te gaan. Niet minder mooi, juist mooier en meer betekenisvol. Ons verleden samen veranderde van kleur.
Geef een reactie