Depressie

Bij depressiviteit denk je al snel aan mensen die niet goed functioneren in het dagelijks leven. Er bestaat ook een vorm van depressie die voor de buitenwereld veelal onopgemerkt blijft. De “hoogfunctionerende depressie”.

“Ik denk niet dat ik echt leef. Ik word elke dag wakker en doe alles wat ik moet doen. Ik ga naar mijn werk en zorg wel voor de rest. Ik glimlach wanneer het verwacht wordt. Ik lach op het juiste moment. Van buitenaf lijkt het waarschijnlijk alsof ik alles op orde heb. Alsof het goed met me gaat, alsof ik gelukkig ben, maar de waarheid is dat het niet goed met me gaat.
Ik verdrink stilletjes.”

Zo ziet hoogfunctionerende depressie eruit. Het is alsof je door het leven gaat met een zwaar hart dat niemand ziet.

Het is omringd zijn door mensen en je toch helemaal alleen voelen. Het is toekijken hoe je eigen leven zich ontvouwt. Alsof je achter glas zit en er niets van voelt. Alles voelt gedempt, saai en leeg aan en niemand merkt het, omdat je zo goed bent geworden in doen alsof. Dus blijf je bewegen, blijf je glimlachen, blijf je doen wat je moet doen. Maar diep van binnen leef je niet echt.

En het engste van alles is dat niemand ooit vraagt of je oké bent, want je hebt het laten lijken alsof je dat altijd bent.

Het valt vaak niet op bij deze mensen omdat zij een sterk aanpassingsvermogen hebben waardoor ze ondanks hun depressieve symptomen kunnen blijven functioneren. Verplichtingen zoals werk, gezin en andere verantwoordelijkheden kunnen hen dwingen om door te gaan, ondanks hun emotionele toestand.

Deze mensen lijden in stilte. Ze zijn vaak perfectionistisch, kritisch naar zichzelf, werken hard, en sluiten zich af voor eigen behoeftes en emoties. Hoe jij je voelt, is niet belangrijk en mag er niet zijn.

Bovenstaande tekst kwam ik een paar maanden terug tegen op LinkedIn. Het is een teken van deze tijd. Leegheid, uitholling, zonder-ziel-zijn. Mijn hoop is dat men dit komende tijd meer en meer gaat inzien en elkaar weer op gaat zoeken voor echte connectie. Je voelt iemand pas goed – of staat toe aan iemand om jou te voelen – als je binnen 1,5 meter van elkaar staat. Dat is wanneer de energievelden om je heen elkaar gaan raken en je daadwerkelijk informatie over gedachten en gevoelens kunt gaan uitwisselen. Altijd alleen maar met toestemming van jezelf en die ander.

Die 1,5 meter werd daarom ook gebruikt tijdens de Cojona periode: mensen volledig trachten te isoleren.

Mijn hoop werd lichtelijk aangewakkerd doordat me opviel dat er zo weinig Kerst en Nieuwjaars apps werden gestuurd dit jaar. Nu zou je kunnen beargumenteren dat ik steeds minder vrienden overhoud. Dat kan ook. Het lijkt me meer te liggen in het feit – ook door een aantal mensen bevestigd – dat men inziet dat het holle frasen zijn. Nietszeggende wensen voor een gelukkig wat? Een moetje. En dan ook nog ergens registreren of iemand en wanneer iemand reageert op jouw holle wens en of hij of zij voorgaande jaren ook niet altijd simpelweg reageerde, en nooit eens het initiatief hierin nam.

Ik wens je een werkelijk diepzinnig jaar. Neem de tijd om in jezelf te gaan en probeer alleen die dingen te doen die je werkelijk goede energie geven.