Een groep kan een collectief bewustzijn hebben of een collectief geheugen. Veel traumatische gebeurtenissen – wereldwijd ervaren – zitten nog steeds in ons. In ons allemaal. Angst voor een vloedgolf bij voorbeeld. Die vloedgolf vond 12.000 jaar geleden plaats. Wij hebben dat of fysiek meegemaakt of de herinnering is via ons DNA (een energiesysteem) aan ons doorgegeven. Velen van ons hebben dat wel een plaats gegeven. Maar niet allemaal dus. Praat maar eens met iemand die zich bezighoudt – beroepsmatig bijvoorbeeld – met het verhogen van de dijken hier, of het tegengaan van het smelten van poolijs. Die mensen zijn bezeten. Die worden nog steeds in dat trauma van weleer gezogen.
Nu is het een echte gebeurtenis en dus een echt trauma. Maar de omstandigheden waren toen anders. Dan kan het nog steeds opnieuw gebeuren. Sterker nog: aangezien alles cyclisch is, zal het op zeker weer een keer gebeuren zoals het al zo vaak is voorgekomen. Alleen is het iets waar wij niets aan kunnen doen. En nee, stikstof en CO2 hebben er niets mee van doen. Je kunt je wel voorbereiden erop, je kunt het niet afwenden. Het is een soort van religie geworden voor die klimaatwappies. En met wappies bedoel ik hier diegenen die er in zijn gaan geloven dat de mens van invloed is op het klimaat. We zijn wel verantwoordelijk voor het vervuilen van deze planeet. Het leegtrekken van Moeder aarde. Dat is zeker waar. Klimaat temperaturen echter worden primair gevormd door Vader Zon. En onze Vader is erg sterk….
Excuus voor de vele advertenties in deze film (de link staat hieronder: The Disaster Cycle) maar dan nog zeker het kijken waard. Geen doomsday prediking van mijn kant. Dat is niet wat ik beoog. Gewoon een feitelijk relaas waaruit blijkt dat we zeer kwetsbaar zijn als mens op deze rondtollende bol.
Zoals vaker gesteld: je leidt oneindige veel levens overal en nergens. Dit is er eentje van. Raak je die kwijt door onvoorziene of niet-af-te-wenden strapatsen vanuit het Universum: het zijzo. Jij BENT het Universum.
Geef een reactie