Jan B. Hommel, neuroloog.
Ik lees al zeker sinds een jaar geen kranten meer. Dat advies kreeg ik van Nassim Nicholas Taleb die er in zijn boek “Antifragility” op wijst dat kranten niet als doel hebben om ons objectief te informeren, maar om ons brein te vergiftigen met journalistiek junk-food om zoveel mogelijk geld te verdienen en zo hoog mogelijk lezersaantallen te halen. Gezien de kwalijke rol die de grote dagbladen gespeeld hebben en nog steeds spelen bij het doen ontstaan en in stand houden van de collectieve coronapsychose heb ik zijn advies ter harte genomen. 2020 is wat mij betreft het definitieve failliet van de reguliere media. Veel te veel ruis en veel te weinig signaal.
Echter, af en toe krijg ik van mensen een artikel toegestuurd om me duidelijk te maken wat er zoal aan geïllustreerd en bedrukt toiletpapier verspreid wordt onder de bevolking. Ditmaal was het het artikel uit Trouw van 4 maart 2021, geschreven door Alexandra van Ditmars, die Bas Haring en Paul van Tongeren interviewt. Bas Haring is filosoof en bijzonder hoogleraar publiek begrip van de wetenschap aan de Universiteit Leiden. Paul van Tongeren is emeritus hoogleraar ethiek aan de Universiteit van Nijmegen en Leuven. Zij vinden het vaccinatiebewijs een uitstekend idee, en naar hun mening is het helemaal geen moreel dilemma.
Nu hebben we in Nederland helaas veel meer van dit type academici. Ik schreef er al eens over in het blog “Academische Kakkerlakken”. Ik noem er een aantal die diezelfde mening zijn toegedaan als dit illustere duo: Roland Pierik, rechtsfilosoof aan de Universiteit van Amsterdam; Marcel Verweij, filosoof aan de Universiteit van Wageningen; Gert van Dijk, ethicus aan de Erasmus Universiteit; Brigitte Toebes, hoogleraar gezondheidsrecht in internationaal perspectief aan de Universiteit van Groningen en Martin Buijsen, hoogleraar recht & gezondheidszorg, wederom aan de Erasmus Universiteit.
Ik vraag me wel eens af hoe deze mensen op een universiteit terechtkomen. Snuffelt de rector van de desbetreffende universiteit op zijn vrije zaterdag in de plaatselijke universitaire onderwijsbouwmarkt in de bak met aanbiedingen en koopjes, bestaande uit overjarige en overbodige academische praatjesmakers? Snuffelt hij op de zaterdagmiddag in een 2e-hands boekwinkel in de speciale sectie ‘Toegepaste Pseudologie & Algemene Kletskunde’? Of vindt hij ze in een duister en stoffig hoekje van de universitaire kringloopwinkel, waar zoals in elke kringloopwinkel heel veel boeken staan die niemand ooit gelezen heeft, en ook nooit iemand zal lezen, en wel in de speciale hoek ‘Pretentieuze Meninkjes, Brallerige Overtuiginkjes en Van de Werkelijkheid Losgezongen Gedachtengangetjes’?
Er was ooit een tijd dat filosofen zich grondig verdiepten in de materie waarover zij hun gedachten lieten gaan. Maar die tijd ligt ver achter ons. Bas Haring bestaat het om het volgende te zeggen: “Mensen die niet gevaccineerd zijn kunnen een gevaarlijk virus verspreiden, dus ontnemen we ze bepaalde vrijheden tot dat ze dat wel zijn”. Dat het om een virus gaat met een Infection Fatality Rate die in het allerslechtste geval zeker niet meer dan twee keer zo hoog is als voor het influenzavirus in een hevig influenzaseizoen is volledig aan deze Haring voorbijgegaan. Dat het virus slechts voor een zeer kleine minderheid van de bevolking een risico vormt, en dat deze groep zich gemakkelijk laat identificeren, blijkbaar ook. Dat inmiddels bijzonder aannemelijk is dat vaccinatie verdere verspreiding van het virus niet stopt, en hiervan meerdere voorbeelden zijn, ook dat heeft de stoffige bovenkamer van deze Haring blijkbaar niet bereikt.
Paul van Tongeren doet het vertrouwen in onze filosofische intelligentsia nog verder dalen: “Bovendien benadrukt Kaag de combinatie met gratis sneltesten: opa die net gevaccineerd is kan dan uit eten met zijn kleinkind dat net negatief getest is.” Dat opa niets van zijn kleinkind te vrezen heeft als het vaccin hem adequaat beschermt, dat realiseert deze Van Tongeren zich niet. Dat de gebruikte antigeen-sneltesten helemaal niet geschikt zijn om een infectie uit te sluiten, enkel om deze vast te stellen, ook dat detail is aan deze academische flodderaar voorbijgegaan. En als het vaccin werkt zoals het nu blijkt werken, kan de gevaccineerde kleinzoon zijn gevaccineerde opa nog steeds besmetten, en moet opa hopen dat het vaccin hem beschermt tegen ernstige ziekte of overlijden. En als opa de pech heeft om te behoren tot de pakweg 33% van de ouderen die geen goede respons op het vaccin heeft en dus wellicht niet zo goed is beschermd, het is allemaal niet besteed aan deze filosofische zeveraar. Dan zou het eten opa wel eens zwaar kunnen vallen. Temeer als opa wellicht niet meer zo heel goed ter been is, hier en daar een rammelend orgaantje heeft, en wellicht sneeft aan de toch niet geringe bijwerkingen van de vaccins. Evenmin als de kleine kans dat de kleinzoon komt te overlijden aan een zeldzame doch ernstige bijwerking van een vaccin, terwijl de kans dat hij ernstig ziek zou worden of komen te overlijden aan de infectie met het virus zelf nagenoeg nul is. Hoe groot de kans is dat de kleinzoon hieraan komt te overlijden? Dat weten we niet, want die studiegegevens hebben we niet. In beide gevallen kunnen opa en kleinzoon in ieder geval niet uit eten, zoveel is zeker.
Dan maakt Haring nog een paar misslagen:”Wie niet vaccineert, is in het nadeel. Mij lijkt dat geen probleem. De wetenschap heeft bewezen dat het veilig is”. Dat we met zijn allen deelnemen aan een massale fase-III studie, waarvan slechts de eerste interimresultaten na enkele maanden zijn gepubliceerd en nog in de verste verte niet bekend is wat de werkzaamheid en veiligheid op de langere termijn zijn, is blijkbaar ook niet doorgedrongen tot de academische bastions van deze zeemlapfilosofen. En volgens van Tongeren is er zoveel ongelijkheid in de maatschappij, daar kan ongelijkheid op basis van de vaccinatiestatus ook nog wel bij.
Over het gegeven dat voor het overgrote deel van de populatie het immuunsysteem prima in staat is het virus te klaren, en het doormaken van de infectie zeer waarschijnlijk een bredere en krachtiger immuniteit geeft dan het vaccin, en de kans waarschijnlijk ook kleiner is dat deze mensen daarna het virus nog door kunnen geven, simpelweg omdat het doormaken van de infectie wèl tot virale steriliteit leidt, het heeft allemaal geen voedingsbodem gekregen op de stoffige en rotsachtige woestijnbodem die het brein vormt van deze twee pseudologen. Dat het op sociale, maatschappelijke en financiële gronden helemaal niet kosteneffectief is om een hele bevolking te vaccineren, en dat men zich men zich veel beter kan beperken tot het vaccineren van de risicogroepen, het is allemaal niet aan deze kletskundigen besteed. En dat het wellicht helemaal niet ethisch is om jongeren met een minimaal risico op ernstig ziekte of overlijden bloot te stellen aan een experimenteel vaccin waarvan we bij lange na niet weten wat de risico’s op de langere termijn zijn, blijkbaar ook niet.
Ik wil bij deze een tweetal alinea’s citeren uit het boek van David Graeber, “Bullshit Jobs”:
‘That there’s a real problem here can be demonstrated by a simple thought experiment proposed in the original 2013 piece: imagine if a certain class of people were to simply vanish. Let me expand on this for a moment. If we all woke up one morning and discovered that not only nurses, garbage collectors, and mechanics, but for that matter, bus drivers, grocery store workers, firefighters, or short-order chefs had been whisked away into another dimension, the results would be equally catastrophic. If elementary school teachers were to vanish, most schoolchildren would likely celebrate for a day or two, but the long-term effects would be if anything even more devastating. And while we can no doubt argue about the relative merits of death metal versus klezmer music, or romance novels versus science fiction, there’s no doubt that even if the sudden disappearance of certain categories of authors, artists, or musicians left certain sectors of the population indifferent or even happy, for others the world would become a far more dismal and depressing place.’
‘The same cannot be said of hedge fund managers, political consultants, marketing gurus, lobbyists, corporate lawyers, or people whose job it is to apologize for the fact that the carpenter didn’t come. As Finn said of his software licensing firm in chapter 4: “If I showed up on Monday and the building had disappeared, not only would society not care, I wouldn’t, either.” And there are certainly office buildings in the world—I’m sure anyone reading this book can think, just off the top of her head, of several—that, were they to simply vanish, would leave the world much better off.
Yet in many of these are precisely the people who get paid the very highest salaries.’
Het gelijk dat uit deze twee alinea’s spreekt is in het laatste jaar pijnlijk duidelijk geworden.
Wordt het niet eens de hoogste tijd om ons af te vragen wat eigenlijk de waarde is van de al maar uitdijende groep nutteloze, ins blaue hinein kwakende en van zelfgenoegzaamheid knorrende academici? Zoals dit ‘filosofisch elftal’ uit de lawaaierige academische varkensstal, die ons als maatschappij heel erg veel geld kost, terwijl ze sociaal-maatschappelijke geen enkele toegevoegde waarde hebben, en zich niets aan hun medemens gelegen laten liggen? Een gevaarlijke groep die, als we hen hun gang laten gaan, ons in een nieuwe maatschappij van ‘medische apartheid’ op willen laten sluiten als hen dat zo uitkomt?
